“ปัญหา” ทำให้เราได้ทบทวนชีวิต

The more often we see the things around us – even the beautiful and wonderful things – the more they become invisible to us. That is why we often take for granted the beauty of this world: the flowers, the trees, the birds, the clouds – even those we love. Because we see things so often, we see them less and less.
-Joseph B. Wirthlin

ช่วงหลังๆมานี้ฝนทิพย์ใช้ชีวิต อย่างไหลตามกระแสมากๆ

ทำงานทำหน้าที่ ไปเที่ยวก็ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายเต็มที่ เรียนก็ยังรู้สึกว่าเองทุ่มเทไม่มากพอ

มีหลายๆสิ่งๆหลายๆอย่างให้ทำ จนมาถึงจุดนึงที่เรารู้สึกว่า

มันเริ่มเยอะแล้วนะ มันเริ่มวุ่นวายแล้วนะ ต้องจัดการกับตัวเองแล้วนะ

เพราะปกติแล้วฝนเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาก ต้องเป็นปัญหาที่ซีเรียสจริงๆ

หรือถึงจุดที่มันเยอะแล้วจริงๆฝนถึงจะรู้สึกวิตกกังวลเป็นอย่างมาก

รู้สึกเหนื่อย รู้สึกว่าต้องเขียนไดอารี่ (lol)

พอตระหนักตัวเองได้ว่า ตัวเองเริ่มมีความวิตกกังวลสูงไปนะ

เริ่มจัดการชีวิตได้ไม่เป็นระบบระเบียบนะ ฝนจึงรู้ว่าตัวเอง

ต้องหยุดนะ ถึงเวลาต้อง “ทบทวน” ชีวิตในช่วงที่ผ่านมาแล้วนะ

ทบทวนการกระทำของตัวเองในช่วงที่ผ่านมาแล้วนะ

เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า

ฝนลืมให้ความสำคัญกับสิ่งเล็กๆน้อยๆรอบตัวรึเปล่า

ลืมที่จะ enjoy ความสวยงามของดอกไม้ ลืมการมองดูต้นไม้ใบไม้แล้วรู้สึกสงบหรือเปล่า

ฝนใส่ใจความรู้สึกของคนรอบตัวมากพอหรือเปล่า

ฝนใส่ใจและดูแลความรู้สึกของตัวเองมากพอรึเปล่า

ฝนทำงานเพราะทำไปตามหน้าที่ ทำไปเพราะเป็นสิ่งที่ต้องทำ

แล้วลืมความรู้สึกตื่นเต้นที่มีตอนเช้าๆที่จะได้ทำงานหรือเปล่า

ฝนทานอาหารดีๆจนเคยชินจนลืมให้ความรู้สึกพิเศษเวลาได้ทานอาหารที่ตัวเองชอบหรือเปล่า

ฝนลืมรู้สึกขอบคุณเวลาที่ได้อ่านหนังสือดีๆสักเล่มหรือเปล่า

ฝนลืมดูแลร่างกายของตัวเองหรือเปล่า ลืมขอบคุณที่เขาไม่เจ็บป่วยมั้ย

Awareness requires a rupture with the world we take for granted; then old categories of experience are called into question and revised.

Shoshana Zuboff

มีสิ่งเล็กๆน้อยๆมากมายที่ฝนปล่อยให้มันเกิดขึ้นและผ่านเลยไปในแต่ละวัน

โดยไม่ได้รู้สึกขอบคุณและให้คุณค่าแก่สิ่งนั้นๆ

ใช้ชีวิตอยู่แต่ไม่มีสติดำรงอยู่กับแต่ละเหตุการณ์อย่างเพียงพอ

จนมาถึงจุดนี้ จุดที่ความคิดแง่ลบเล็กๆน้อยๆที่สะสมมาเรื่อยๆ

เพิ่มพูนมากขึ้น จนกลายเป็นความวิตกกังวล

ฝนถึงจะตระหนักได้ว่าตัวเองต้องเดินช้าลง แต่มั่นคงและมีสติมากขึ้นนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s